Páginas

mércores, 25 de xaneiro de 2017

ANTÓN RIVEIRO COELLO: ESES SERES LÚCIDOS E MEMORABLES!!!


Xoves, 19 de xaneiro



Quéroo porque, dende moi neno, pasei con el e mais coa avoa Felisa meses de verán na aldea, e eses lazos fan que agora o secunde en moitas das súas tolerías e comparta horas con el e cos seus curiosos amigos que veñen pola casa. Para moitos son tolos. Para o avó Mauro, que leva un rexistro de todos eles, son seres lúcidos e memorables. Para min son coitados ocorrentes que veneran o avó coma unha clase de deus antigo, e adoitan andar rabo del.”
                                  (páx. 23. A Ferida do Vento) Antón Riveiro Coello


Que podemos dicir do autor que hoxe temos de novo connosco que xa non saibamos tras moitas reunións con el e que, para este club de lectura é xa un elo  máis desa cadea que aos poucos foi crecendo e afianzando cada día máis esta gran familia que, para moitos/as de nós, é parte do noso día a día.  Antón Riveiro Coello, fai que  as súas lecturas sexan case unha necesidade para nós. Coas súas historias tan reais, tan humanas, tan próximas, non pode deixar indiferente a ninguén.

Na última xuntanza que tivemos con él, con motivo da publicación da súa novela “Os elefantes de Sokúrov”, e aproveitando a confianza que nos transmite como parte desta gran familia, abordámolo para que nos dixese, sempre desvelando o xustiño, os derroteiros por onde camiñaría a súa  próxima novela, deixándonos caer xa, naquel día, que tiña pendente desde facía moitos anos un tema sobre os tolos, que era case un compromiso que adquirira para con Carlos Casares. E aquí témolo: un libro que se desenvolve na vila que o viu nacer, Xinzo de Limia, e onde no ano 2014 foi nomeado fillo predilecto, e que percorre a vida, propia e allea, a través da memoria tan presente en todas as sús obras. Unha novela coral onde as personas que la componen son diferentes e especiais, pero siempre tratadas desde el respeto que todos ellos merecen. Mestura de convivencia entre a cordura e a tolemia.

Lectores/as: Desde a súa publicación, non pairas de presentala e parece que a crítica se porta ben con ela?

Antón Riveiro: Foi moi ben recibida desde a súa publicación en novembro. Estou moi contento por todas as invitacións que recibo para a súa presentación, pero sobre todo a boa acollida que ten entre o público en xeral. Como deixo dito non comezo do libro, “cando a vila de Xinzo me facía ou seu fillo predilecto, espertóu en min ou desexo de corresponder a tanto agarimo e xenerosidade cunha novela que atendería tamén a encarga de Carlos Casares.” Tamén pode ser que, ao tratarse dunha novela na que se mesturan feitos  autobiográficos pero con deixe histórico, cale máis na xente.

L: Ao nomear persoas coñecidas de Xinzo, e historias verdadeiras e duras, como a de Doce María, atopáchesche con máis reaccións favorables ou pola contra tiveches algún tipo de encontrón?  

A.R.: Non, a verdade é que teño que agradecer a todas as persoas que me paran para falar comigo e que se recoñecen na novela porque me tratan moi ben. A miña nai non pode ir pola rúa sin que a recoñezan. Incluso a familia de Doce María, (Gabriela na novela). unha familia empurrada pola desgraza e chegada de Venezuela, emocionouse moito coa novela. Non esquezamos que a historia comeza coa relación de amor adolescente entre Antón e Gabriela. É quizais o fío condutor da novela que dá paso a outros personaxes secundarios. Que Gabriela elixíseo a él como noivo, entre os rapaces da cuadrilla, “fixo máis levadera a súa reclusión no internado no que non estaba permitido ningún contacto co exterior, agás coa familia. Tres meses sen saber nada dela, sen poder recibir nin cartas súas nin chamadas telefónicas, fixo que o me amor abrochase, cego, coma unha planta salvaxe ..” (páx. 18). 

Por iso enfádase e culpa aos seus pais por agacharlle a noticia da súa morte e é o avó quen, á súa volta, cóntallo. Os amores na adolescencia marcan como queda reflectido cando  di:”Poida que pensen que aos quince anos o amor non entraña perigo e a morte pode ser algo periférico que apenas nos roza coas súas gadoupas, pero non. Axiña son consciente da perda, e sinto unha dor retroactiva por non pasar con Gabriela os seus días derradeiros”.(páx. 30)

L: . Un lector que hoxe non puido estar connosco, Antonio,  quere que te preguntemos sobre o significado da expresión “é un nada”, que lle chamou moito a atención.

A.R.: É unha expresión típica de Xinzo, que a miña avoa dicíaa moito: Chega nun nadiña, chega pronto. Tamén pode ser un nada de moito, se vai con ironía. Hai moitas  anecdótas neste libro, que ao principio ía tratarse dun libro de relatos curtos por iso, algunhas historias poden saír reflectidas nas narracións dos meus anteriores libros, o que fai graza a algúns dos meus amigos é ver como logrei   inserilas nesta novela. A avoa Pepa é real, tal como descríboa na novela. Ademais, como se reflicte na historia “tenía cierta predilección por mí. Entre todos os netos, son o único que pode manter no futuro o apelido Riveiro do avó Rafael”.(páx. 47). Á avoa materna, Felisa, tiven que matala, (óense unhas poucas risas), porque senón collería moito protagonismo na historia.

L: O título da novela é tamén unha homenaxe a Carlos Casares, e un xogo de palabras ao seu libro, Vento Ferido, e ao mesmo tempo ten un significado curioso para a xente da Vila.

A.R.: É certo que ao principio o libro íase a titular As ruínas do vento, pero logo fixen un xogo de palabras co título do libro de Carlos. Ademais animóume a idea de que no ano 2017 se ía celebrar ou 50 aniversario de sua publicación, polo que sería un homenaxe a él. Ao mesmo tempo, e antes de rematar a novela, comunicáronme que o Día dás Letras Galegas ía estar dedicado a Casares, polo que tiña a oportunidade de expresar a miña admiración polo seu mundo narrativo.
“O meu pai  siempre se laia da morea de tolos que habi na nosa vila. El tiña una teoría para tanta proliferación: un vento frío que entra na cabeza. Na nosa vila os invernos son moi duros e iso fai tantos estragos coma o viño. O certo é que eu, de pequeño, cría nas súas palabras e andaba sempre abrigado, incluso no verán, porque, segundo o doutor don Castro, a temperatura do meu corpo era demasiado baixa. Con todo, recoñezo que me sinto cómodo entre eles e teño certo imán para os atraer.”(páx. 36).
Existía esa crenza de que o vento frío que entraba na cabeza non era bo, igual que en Celanova, como escribiu Casares nun artigo do blogue, “Á Marxe do tempo” , escoitara dicir a alguén, que na vila había antes a crenza de que os que bebesen do cano norte dá fonte dá praza quedaban avariados dá cabeza, mentres que, no Ribeiro, Otero Pedrayo atribuíalle  ao licor-café a causa dá tolemia.  Eu pensaba que os tolos usábanme  para perdurar na novela, pero máis ben creo que os tolos ma traen a min. Cando vou de viaxe a miña familia xa non me deixa que pregunte a ninguén unha dirección ou calquera outra cousa, porque acabo preguntando á persoa equivocada.


Carné identificativo do avó de Antón,
no Centro Galego da Habana.


L: Dedúcese ao longo de toda a novela a  relación que mantiñas co teu avó, era tan venerable como se deixa entrever?

A.R.: Meu avó eclipsaba onde estivese.Tiven unha relación moi estreita con él e coa avoa Felisa, pasei moitos anos de verán con eles na aldea e iso une. Ademais os avós vivían connosco en casa. Meu pái era policía municipal e,  a  nosa casa, era singular porque se trataba do antigo cárcere da vila e as paredes dos cuartos estaban  erguidas sobre a liña dos ferros. Quizais tamén  nos unía esa relación tan estreita  e especial que tiña con eses seres memorables, como el chamábaos,  e  a expectación que me causaba coller o caderno, que tan en serio tomábase, e onde tiña anotados todos os rexistros que facía deles, e adivinar entre a súa letra o perfil de cada un. “Para mín, o avó Mauro tamén é un lugar, un espazo de recreo. Con el nunca existe o fastío… ten unha paciencia e un punto de comprensión cos demais, non só cos tolos. E sempre o asiste esa chispa alegre e un nada alucinada coa que conta as cousas. É quen de lles dar ás palabras a apariencia de algo profético.”(páx. 28)
Marcelino, O Tirolino, Agustín o Vicentito, Demetrio o forestal, son personaxes que emocionan coas súas historias, pero se hai algún especial ese é o Manequín, un performan adiantado: “o rapaz, logo de vestir a roupa que lle indicaban, ocupaba o seu lugar no escaparate e pasaba as horas sentado nunha cadeira, revisando revistas de disfraces e maquillaxe.”(páx. 107). É verdade que sempre andaba disfrazado fóra de tempada pero o do suicidio é ficción. Coa historia de o Manequín e a súa nai tamén fago unha  pequena homenaxe aos entroidos de Xinzo, onde se viven de maneira especial, esperando por eles todo o ano.

Moitos son as homenaxes que se fan na novela, incluso a fotografía da portada é dun fotógrafo de Xinzo, que as facía e vendía despois: en que casa da Vila non había un marco cunha fotografía de Rizo?. Introducir  o personaxe de Carlos Casares na historia era unha obrigación.  Aínda que a entrevista con el é ficticia, con todo é certo que aprendeu a ler co seu pai. Cando Carlos entra en escena é a oralidade en estado puro, conque facilidade introduce as historias e as conta. 



O escritor dálle unha calada fonda ao puro e bota o fume cara ao teito, desfacendo o xesto nun sorriso. Á dereita da cunca do café ten varios libros e mais un caderno de coiro negro onde toma notas. (páx. 99)


Quedariamos falando por extenso con este gran escritor, á vez que amigo, pero vai chegando a  hora da despedida. Sentimos que o mundo do medicamento  perdese un membro entre o seu persoal, pero felicitamos a Antón que, desde neno, e a pesar das presións,  mantivésese  na idea de ser artista, porque nosa literatura e lingua gañaron un escritor de prestixio  e, como el mesmo di: para ser escritor hoxe en día, hai que ter un punto de inocencia, inxenuidade, que se debe conservar.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Valoración:5/5
 Próxima lectura, recomendada por Antón, será: Todo canto fomos, de Xosé Monteagudo. Seguro que no defraudará.

Bo Entroido…

venres, 20 de xaneiro de 2017

AGRADECEMENTO A TRAVÉS DAS REDES





PÁXINA DO FACEBOOK DO ESCRITOR:



Principio del formulario




Onte tocou volver á que xa é unha casa máis, con familia, como é o club de lectura “Palabras compartidas” do IES Xelmírez I, dirixido pola amigaLoli Sans. A fidelidade é tan grande que cada libro que publico lévame alí, onde teño lectoras que saben máis da miña obra ca min mesmo. Unha sorte inmensa para alguén que “reconstrúe ruínas”. Tres horas e media de conversa que pasaron voando (agardo que para elxs fose igual). Subscribo as palabras de Carlos Casares de que escribimos para nos queiran máis. E esa é sensación que teño cando volvo a esta casa ateigada de “fans” que onte dixeron cousas fermosísimas sobre A FERIDA DO VENTO. Comparto aquí unha da amiga Fernanda, que ten uns cadernos de lectura artísticos, e me confesou que a lectura do libro fora coma unha canción sucesiva, coma se estivese asistindo a un concerto de Xabier Díaz. En fin, pouco que engadir, só que regreso ao cuarto escuro para escribir un novo libro co que poder volver a este club privilexiado. Grazas











venres, 13 de xaneiro de 2017

mércores, 23 de novembro de 2016

luns, 21 de novembro de 2016

ENCONTRO CON SINGALA : CAMIÑOS NA AUGA





Xoves, 3 de novembro


As dúas lecturas que a continuación comentaremos crearon, desde o principio, unha marabillosa sintonía entre o lector/a e os protagonistas de ambas novelas. Persoais e emotivas, as historias contadas non deixaron indiferente a ninguén: A loita entre razón e fe ou entre a moral pública e as crenzas privadas, son quizais os argumentos principais na novela A lei do menor de Ian Mcewan; ou a loita para sobrevivir nun mundo onde, o simple feito de ser diferente pódeche  custar a vida, polo que, o protagonista de Camiños na auga, de Manuel Núñez Singala, vese obrigado a tentar refacer a súa vida lonxe do seu País, emprendendo un longo e arriscada viaxe, cuxas etapas, estarán marcadas por acontecementos importantes, e onde os amigos que vai deixando no traxecto marcarán o rumbo da súa historia.

IAN MCEWAN

Cando un tribunal pronúnciase sobre calquera cuestión relativa a […] a educación dun neno […] o benestar do menor será a consideración primordial do  xuíz


Sección I (a), Ley del Menor (1989)


Na lei do menor, o autor introdúcenos na lectura a través da vida persoal da protagonista da historia, a xuíza do Tribunal de Familia, Fiona Maye, cuxo matrimonio fai augas. O seu marido, un profesor de historia, preto dos sesenta, lle “pide permiso” para manter unha aventura extraconyugal cunha nova: “Necesítoo. Teño cincuenta e nove anos. É o meu último cartucho. Aínda non vin probas de que exista outra vida despois desta.” (páx. 7).  “Non me dixeches unha vez que os matrimonios que levan moitos anos casados aspiran a ser como irmáns? Chegamos a ese punto, Fiona. Convertinme no teu irmán. É agradable e bonito e quéroche, pero antes de caerme morto quero vivir unha gran relación apaixonada-“

Fiona non dá crédito ao que oe, ela, que estaba afeita a situacións límites no xulgado, era capaz de decidir se autorizar a separación de dúas siamesas sabendo que unha delas morrerá, tendo en contra aos pais de relixión católica ou o caso do  pai musulmán dunha nena que se negaba a que a súa muller educásea en contra da súa relixión, víase agora indefensa ante a petición formulada polo seu marido. Créase unha situación ambigua ao longo da novela na que Fiona non sabe realmente se quere que o seu marido quede ou se vaia.

O tema persoal da protagonista mestúrase co debate principal da novela: un adolescente, Adam, a piques de cumprir a maioría de idade, cuxa familia é testemuña de Jehová,  padece unha grave enfermidade que lle obriga a recibir unha transfusión de sangue para poder salvar a súa vida, o que dá paso ao debate de se a xustiza, a través dás súas magristrados, poda obrigar aos médicos para exercer o dereito para salvar unha vida ou, pola contra, é o paciente o que ten todo ou dereito a decidir segundo as súas crenzas.

Hai diferenza de opinión entre os/as lectores/as presentes, hai quen pensa que se trata dunha fe que obriga, e outros/as non están de acordo nesa visión.  De feito durante a loita xurídica levada a cabo entre os médicos e os pais, ao ser menor de idade o fillo, queda claro  a loita interior que libraban estes entre o desexo de salvar a vida do seu fillo e o desobedecer aos anciáns da doutrina. Non podían pronunciarse e deixaban todo o peso da decisión sobre a xuíza, Adam recoñéceo  unha vez realizada a transfusión: “Creo que perdín o coñecemento durante un intre e cando espertei os dous estaban alí xunto á miña cama, chorando, e me entristecí máis aínda porque os tres desobedeceramos a Deus. Pero o importante é que tardei un momento en comprender que estaban a chorar de ALEGRÍA! .Eu sentíame moi raro e custoume un día ou dous entendelo. Os meus pais seguiron a doutrina e obedeceron aos anciáns!.  E ao mesmo tempo téñenme a min vivo sen que a ningún dos tres háxannos disociado. Fixéronme a transfusión, pero non foi culpa nosa! A culpa é da xuíza, do impío sistema, do que ás veces chamamos “o mundo”. (páx. 95)

Está claro que a medida que se van lendo as páxinas desta historia, a ciencia, o dereito, a fe van tendo o seu protagonismo sempre tan complexo cando se trata de decidir entre a vida ou a morte dunha persoa. Que diferenza hai entre ter dezaoito anos recentemente cumpridos ou faltar un mes para iso?. Cando se chega á madurez necesaria para tomar unha decisión tan drástica?. Estas e outras preguntas  realizáronse durante a tarde botándose en falta que a historia non profundase máis no tema da impureza do sangue. Estamos todos/as de acordo en que están ben definidas as partes da novela pero podían resaltarse máis: hai unha introdución potente, o nó podería dar para moito máis e no desenlace pásase por encima.
Valoración: 3/5

MANUEL NÚÑEZ SINGALA
Son un negro/ a miña pel e branca/ e iso gústame /
é a diferenza o que é bonito. Son un branco/
o meu sangre é negro/ e iso encántame/
é a diferenza o que é bonito. Gustaríame
que nos entendésemos no amor/ que nos comprendésemos no amor e na paz./ A vida será fermosa/ cada quen poderá ter o seu amor/ a vida será fermosa.
(La Différence de Salif Keita)
Hoxe, o escritor Manuel Núñez Singala contaranos en persoa toda a elaboración da historia, tan humana como dura de Szymo, o protagonista da novela Camiños na auga, e, como reza na contraportada da mesma, alguén que naceu nunha zona mergullada na pobreza e no conflito, nun lugar afastado e a miúdo intolerante cos que, coma el, se saen do común.

A historia que esta tarde tráenos Singala trata un tema que quizais non chamase tanto a atención se non fose porque a característica principal do protagonista é que é un negro albino e vive en África.  Se xa é difícil vivir no devandito continente cun inimigo constante como é o sol, a este engádeselle, nos últimos anos, as supersticiones que provoca a cor da súa pel e que pon prezo ás distintas partes do seu corpo para rituais, como quedará constancia diso no primeiro capítulo, moi duro, do libro.

Despois desta pequena introdución comezamos a entrevista co autor da historia que, xunto co protagonista, levaranos a emprender un longo e azoroso viaxe,  a través do continente africano,  cheo de aventuras, onde o amor, a amizade e a soñada liberdade na descoñecida terra chamada Europa, irán aparecendo en cada etapa percorrida.


 Lectores/as: Como xorde a historia contada nesta novela? 

Singala: Como pasa sempre que tes un tema en mente adoita ocorrer algún suceso relacionado con iso. Atopéi unha reportaxe no País sobre a chegada nun caiuco dun negro albino ás costas canarias onde solicitou asilo por temor a ser repatriado ao seu país onde sería asasinado por ser diferente. A diferenza está mal vista no mundo, pero iso é o que lle dá sentido ao mundo.

L: Nalgúns medios cualifican a historia como de aventuras, pero algúns/as non vemos a clase de aventura  que estamos afeitos/as a ler, en que xénero establecerías ti esta historia e a que tipo de lector crees que pode estar dirixida?

S: Está claro que  non se trata dunha historia de aventuras convencional, pero sí buscaba unha aventura que enganchase ao lector desde o principio. É unha historia de viaxe, e sobre todo de aprendizaxe. Quizais poida parecer, pola idade do protagonista, aínda adolescente en pleno desenvolvemento, que vai atraer ao lector xuvenil.  Nun principio non o tiña tan claro, eu pensaba máis nun lector adulto, pero a fronteira entre adulto e xuvenil é moi fina e, sobre todo, porque ás veces as lecturas adultas teñen pouca vida nas librerías e as editoriais, por motivos económicos, catalóganas en xuvenís.

L: A parte de tratar un tema de actualidade como é o caso dos refuxiados que están a fuxir dos seus países buscando unha vida mellor, que outras mensaxes crees que debemos sacar da lectura desta novela?

S: Sobre todo a valentía que esta xente demostra, xa que abandona todo o que ten por buscar, á desesperada, unha vida mellor que é o que todos queremos. Creo que a historia é tamén un canto á solidariedade, á amizade e sobre todo un queda coa sensación de optimismo que malgasta o protagonista:”hai xente boa e xente mala, a amizade é un tesouro e hai que buscala e coidala.”Poida que ao protagonista desta historia o final saíulle ben, pero moitos quedaron polo camiño. Eu sempre estou moi agradecido de poder ter contacto cos lectores, ou clubs de lectura como esta tarde, para saber cómo tomaron ou viron as historias que escribo.

L: Sabemos que es un amante do mar e sorpréndenos que, cando describes a viaxe de Szymo a través do río co seu caiuco, é coma se estiveses en cada lugar polo que pasa,  que hai de certo niso?

S: A travesía polo río é un traxecto que se pode realizar, non é necesario estar nos sitios para describilos, aínda que nalgúns estiven como turista, porque internet tamén é fantástico para as procuras. O Congo non o coñezo, Kenia e Tanzania sí. Hai que dar as orientacións suficientes para que a historia sexa crible, que encaixe todo; o que comen, o que visten, o que falan, detrás de todo iso hai un traballo de documentación de moitas horas. Creo que é unha novela cunha lectura áxil e fluída como o río.

L: Que sensacións xurdíronche mentres contabas esta historia e en canto tempo desenvolvíchela?

S: Experimentei momentos de desazón e só atopeime ben cando a terminei. Tardei dous anos, máis ou menos en escribila. Non quería ser demasiado truculento coa historia, aínda que daba para iso. Tentei escribir na distancia. Trato de deixala repousar durante tres meses antes de deixala a ler a xente da miña confianza. Quería que o título fose breve y no dar muchas pistas con él ni en la contraportada e para poder gardar o borrador primeiramente tituleino Szymo marchou. Ía ser unha historia pequena. O primeiro capítulo é unha introdución, se es capaz de marcar as tres partes: introdución, nó, desenlace en calquera campo, lograrás facer entender a historia.

Valoración: 4/5


E que mellor que terminar esta tarde vendo e escoitando un vídeo representativo desta historia, protagonizado por un dos albinos africanos máis coñecidos e que pon a música aos versos que dan comezo ao resumo deste libro e á historia, súa persoal e de Szymo, e que se nomea no libro: o griot maliano Salif Keita.


Esperámosvos coas próximas lecturas: Galería de saldos de Diego Giráldez e La noche de los Alfileres de Santiago Roncagliolo.

xoves, 27 de outubro de 2016

LECTURAS ESTIVAIS


Xoves, 6 de outubro,

Terminabamos o curso pasado deixando  sen resolver un dos misterios mellor gardados do fenómeno literario máis lido durante este ano, da tetralogía Dúas amigas: quen se escondía detrás do nome da escritora Elena Ferrantes. E dicimos escondía porque devandito segredo foi desvelado durante o pasado verán por un xornalista de investigación, Claudio Gatti, aínda en contra dos desexos da súa autora, Anita Raja, que traballaba de tradutora para a mesma editorial que publicaba as novelas de Ferrante, os únicos que coñecían a verdadeira identidade da escritora. As primeiras reaccións ante esta noticia non se fixeron esperar en todo o mundo e as críticas xerais cara ao xornalista foron moitas. Nós preguntámonos en que medida trátase dun traballo de investigación e ata onde pode chegar a intromisión na privacidade dunha persoa que desexaba observar, desde o anonimato, as opinións que xurdan tras a lectura dos seus libros.

Despois de choverlle tantas críticas en contra por desvelar devandito segredo, Gatti defendeu a súa publicación  co seguinte argumento: “É unha figura pública, vendeu millóns de libros e os lectores teñen dereito a saber algo sobre a persoa que os escribiu. Raja era a sospeitosa número uno e eu só atopei a evidencia”. Non sabemos se Gatti lería algún dos libros  escritos por Ferrante, pero preguntámonos se na devandita investigación realizouse algunha enquisa entre os lectores para coñecer ata que punto está o lector interesado en urgar na vida privada dun escritor, na súa conta corrente ou os inmobles que posúe. Pensamos que ese traballo  pertence a outro campo distinto ao literario. Ao lector interésalle a forma na que se contan as historias, os personaxes que as protagonizan, a trama; independentemente de quen a escribe. Que nos deixen  a os lectores seguir soñando, viaxando e gozando a través das lecturas e realícense traballos de investigación máis producentes, que temas abundan.

Durante o pasado verán foron moitas e variadas as lecturas das que gozamos. Algunhas novelas breves en extensión pero intensas en sentimentos: A neta do Señor Linh de Philippe Claudel, unha historia que conmove desde o principio xa que o seu protagonista, un ancián que, tras quedar só coa súa neta,  un bebé  chamado Sang Diu, que na súa lingua significa “Mañá doce”, debe trasladarse a vivir a outro país no cal non coñece a ninguén e non fala o seu idioma. A pesar destes inconvenientes coñece a un home, o señor Bark, co que xorde unha amizade ata o final da historia. É un canto de amor dun avó á súa neta, cheo de sentimentos, bondades, escrito con sinxeleza e tenrura, non en balde o libro está dedicado “A todos os señores Linh da terra e ás súas netas”.


Charlotte de David Foenkinos, unha biografía novelada da pintora Charlotte Salomon, pintora alemá de orixe xudía, cuxa tráxica vida relátase neste libro. Foenkinos descubriu por casualidade a obra desta artista nunha exposición en París e quedou fascinado pola súa obra. É unha novela escrita con frases curtas que che obrigan a parar, tomar aire e respirar para poder continuar. O ritmo faise ás veces trepidante. O suicidio está presente ao longo da vida da familia de Charlotte e na súa propia vida, quizais a pintura fose unha válvula de escape ante tanta traxedia familiar. “Charlotte aprendeu a ler o seu nome nunha tumba”, un frase premonitoria que ao principio da lectura chámanos a atención.



O Baile, Iréne Némirosky, unha novela curta, menos de cen páxinas, e fácil de ler. A historia conta, en terceira persoa, a vida dos Kampf, novos ricos que pretenden, sobre todo a nai, entrar a formar parte da sociedade parisiense agora que a fortuna sorrilles, para o que organizan un baile na nova casa. Ese desexo de recoñecemento  que anhela tanto a nai, fai que descoide o coidado da súa filla, Antoinette, e prohíballe asistir ao baile. Non está disposta a que nada nin ninguén lle quite o protagonismo esa noite. A nai chégalle a dicir que “aínda non é o seu tempo, que recentemente está a empezar o seu, sen importar que estea a envellecer, e que se esqueza das súas ilusións”, a vinganza da adolescente será terrible para o ego da nai.

Cicatriz, de Sara Mesa. É a historia dunha relación perturbadora a través de internet entre os dous protagonistas da novela. Unha relación entre a atracción e a repulsión, chegando a facerse demasiado absorbente por parte del e sumisa por parte dela. Sonia coñece a Knut a través dun foro literario por internet e aínda que a distancia que os separa é grande, comezan unha relación. A medida que imos coñecendo detalles da vida dos personaxes dámonos conta que a protagonista se atopa atrapada nunha relación asfixiante da que lle vai a resultar difícil saír.

Tamén houbo outras novelas que nos levaron polo camiño da intriga e o suspense, deixando menos pegada tras a súa lectura como son A véspera de case todo, de Victor del Árbol: un policía, Germinal Ibarra, é obrigado a trasladarse dunha cidade a outra despois de verse envolto nun caso problemático cando, unha noite, é requirida a súa presenza nun hospital porque unha muller, que acaba de ingresar, o reclama; ou o suceso ocorrido nunha estrada do sur de Francia, que converte en pesadelo as vidas dun escritor, Bert Amandale, a súa familia e o seu amigo, Chucks Basil, unha estrela de rock en decadencia, na novela O Mal Camiño de Mikel Santiago. Lecturas máis previsibles que as anteriores.

 Lecturas en galego que tiveron o seu espazo durante este período estival,  foron O último día de Terranova de Manuel Rivas, Despois dun ano no que botaron o peche tantas librerías quizais nos esperabamos máis desta novela que en xeral resultou bastante complexa e difícil de ler, Izan ou dá saca de Xabier Quiroga, unha novela con tinguiduras negras e nazis incluídos, que nos leva, a través de feitos ficticios e reais, a coñecer a misteriosa Ruta das ratas ao seu paso polo noroeste da península Ibérica, da man do seu peculiar protagonista o Reiniña. Esta lectura entretivo ao cincuenta por cento dos lectores. Camiño na auga de Manuel Núñez Singala que comentaremos na próxima xuntanza coa presenza do autor na nosa biblioteca.

As próximas lecturas serán:







xoves, 20 de outubro de 2016


BENVIDOS AO CURSO 2016/2017







O pasado xoves, 6 de outubro, arrincou a primeira reunión do club de lectura para adultos, PALABRAS COMPARTIDAS. Animámosvos para que todos os lectores/as que esteades interesados/as en pasar unhas tardes marabillosas rodeados/as de fantásticas historias, acompañédesnos nas reunións que se celebrarán na Biblioteca do centro e de cuxas datas daremos conta a través deste blogue.



De onde sacar tempo para ler? Grave problema. Que non o é. O tempo para ler sempre é tempo roubado, (do mesmo xeito que o tempo para escribir, por outra banda, ou o tempo para amar.) Roubado a que? Digamos que ao deber de vivir. O tempo para ler, igual que o tempo para amar, dilata o tempo de vivir. Eu xamais tiven tempo para ler, pero nada, xamais, puido impedirme que acabase unha novela que amaba. A lectura depende da organización do tempo social, é, como o amor, unha maneira de ser. O problema non está en saber se teño tempo de ler ou non , senón en se me regalo ou non a dicha de ser lector.”
"Como una novela". (Daniel Pennac) 






xoves, 30 de xuño de 2016

CONTOS E RELATOS



“Non me arrepinto do meu anonimato. Descubrir a personalidade de quen escribe a través das historias que propón, dos seus personaxes, dos obxectos e paisaxes que describe, do ton da súa escritura, non é nin máis nin menos que un bo modo de ler.”
(Elena Ferrante nunha entrevista via mail de Paolo dei Stefano para Il Correr della Sera.)


     Xoves, 16 de Xuño


Ao longo da historia foron moitos os escritores que se esconderon detrás dun pseudónimo, uns para cambiar o nome, pola súa lonxitude ou dificultade para pronunciar e facelo máis vendible, como Pablo Neruda, Mark Twain ou Honoré de Balzac; para probar a cambiar de público sen ser encasillados ou comparados con antigas publicacións, como é o caso da escritora da saga xuvenil  Harry Potter (J.K. Rowling) que quixo cambiar a un público adulto cunha novela escrita co pseudónimo de Robert Galbraith, pero foi descuberta enseguida, co consecuente enfado da escritora. Outros, mesmo, chegaron a desdobrarse en varias personalidades como o poeta e escritor portugués Fernando Pessoa cuxos pseudónimos adquiriron realidade ao adoptar un estilo propio diferente do autor orixinal. Os tres máis coñecidos foron Álvaro de Campos, Ricardo Reis e Alberto Caeiro, publicando mesmo críticas ás súas propias obras cos diferentes nomes. Sen esquecernos da nosa querida dama do crime, Agatha Christie, que escribiu algunhas novelas de corte sentimental, sen demasiado éxito, baixo o pseudónimo de Mary Westmaccot.

Non sabemos o que leva a un autor para esconderse baixo un nome diferente, pero quen non desexou algunha vez volverse invisible para observar o mundo e poder gozar do anonimato que leva ser unha persoa descoñecida? Pois algo así lle debe pasar  á autora da primeira novela que hoxe comentamos. Non entendemos como, nos tempos que corren, con todas  as tecnoloxías ao alcance de calquera, unha escritora, (aínda que non sabemos se detrás do pseudónimo Elena Ferrante escóndese un home ou unha muller), poida permanecer oculta, e sen unha gran campaña de márketing esta escritora pantasma  sexa lida en todo o mundo.

A novela que hoxe traemos, A amiga estupenda, de Elena Ferrante é a primeira entrega dunha tetralogía que nos traslada ata un barrio pobre de Nápoles dos anos 50, onde dúas amigas, Lina (Raffaella Cerullo) e Lenú ( Elena Greco) a narradora da historia, van contando as súas vidas a través da súa infancia e adolescencia. É unha novela coral onde, o retrato costumista que a escritora fai  a través das  nove familias que forman parte da historia, van integrando nos límites dun barrio cheo de frustracións, violencia, pobreza, amores e desamores, onde se mostra o neorrealismo italiano máis profundo dunha cidade como era Nápoles a mediados do século XX.

A historia arrinca coa desaparición de Lina.  A desesperación do seu fillo por atopala fai que se poña en contacto coa mellor amiga da súa nai, Lenú, para saber se tivo noticias recentes dela. É nese momento cando Lenú  comeza a sospeitar que a súa amiga fixo efectivo o pensamento que desde hai anos tiña en mente: "Fai polo menos trinta anos que me di que quere desaparecer sen deixar rastro, e só eu se que quere dicir. Nunca tivo en mente unha fuga, un cambio de identidade. O seu propósito foi sempre outro, quería volatilizarse... E como a coñezo ben, ou creo coñecela, dou por descontado que atopou o modo de non deixar neste mundo nin sequera unha migalla de si mesma, en ningures." (páx. 6).

A partir de aí a escritora, por boca de Lenú, comeza a narrarnos a vida destas dúas amigas diferentes en físico e personalidade. Mentres Lina era baixa e delgada, e aínda que rebelde e independente posuía unha gran intelixencia, Lenú considerábase pouco agraciada fisicamente, moito máis tranquila que a súa amiga non podía evitar pensar que era sempre a segunda en todo. 

Durante a Lectura xorden moitas dúbidas sobre a dependencia nesta amizade que por momentos vólvese competitiva chegando á rivalidade, con pequenas rifas que con todo non farán que rompa ese lazo de unión que ambas teñen e que é o eixo que move toda a historia. Fernanda pensa que, máis que dependencia dáse unha simbiose, unha relación de mutuo apoio aínda nas situacións máis complicadas. 

A lectura desta novela deixounos un pouco intrigados co final, nada concluso, e que nos obriga, se queremos coñecer o final desta historia de amizade, a ler os seguintes libros da saga, o que algún/ha dos/as presentes non está disposto a facer, xa que, a maioría, considera esta lectura con pouca emoción e moi plana no seu desenvolvemento. O que sen dúbida non se nos desvelará  de momento é o misterio que envolve ao autor/a de a novela. Para a maioría  de nós/as cremos que polas situacións que viven as protagonistas, e a forma en que se describen algunhas  emocións  ao longo do relato decantámonos máis por unha escritora feminina, aínda que hai momentos en que a dúbida xorde. Seguramente o autor/a  escondido tras o seu  anonimato estea a divertirse de xeito abondo!!

Valoración: (2/5)

Este libro, O crepúsculo e as formigas, escrito no ano 1961, no que se recompilan dez contos curtos, está considerado un clásico de Méndez Ferrín e pertence á Nova Narrativa Galega. En case todos os contos atopamos un final nada agradable; a morte, violencia, o mesmo abusos, están presentes nas historias que neles relátanse. Podémonos facer unha idea de por onde nos levarán estes relatos lendo a propia contraportada do libro: "Personaxes e sucesos aparecen movidos por forzas internas profundas nas que ou poder cego e fatal lle impón ó home un fin irremediablemente tráxico".

Quizais o título xa nos marca as pautas por onde se van a desenvolver os acontecementos que imos ler, mesmo na introdución feita polo autor a modo de relato acláranos o significado do título: “É o intre do crepúsculo. Agora é cando more a lus e os perfiles das cousas deixan de ser concretos. Achego a mina cara á fiestra, aos vidrios da fiestra, e vexo a longa, ateigada de xente informe, coma un carreiro de formigas que fervera estreitamente, escuramente. Os homes son coma formigas, na vil asen nome."

Cremos que non é un libro fácil de ler a nivel lingüístico. Ao mesmo tempo créase un ambiente tenso no lector con temas un tanto surrealistas, onde a noite, a morte, a angustia, non deixan claro un final concreto en ningún dos relatos. Un deles, A Casa Azul, é o preferido de Antonio que sempre o propón aos seus alumnos, pola diversidade de finais aos que se chega tras a súa lectura: "Unha muller Rosa, queda preñada dun Portugués e leste dille que ten que ir á Casa Azul que é o costume". Para uns/as dános a sensación que é unha casa para abortar, outros/as din que é para deixar ao fillo ao coidado do señor da casa... e aínda que a casa descríbese como fermosa, con luz e que nela hai felicidade, Rosa rebélase, porque non quere ir xa que para ela é dolorosa a decisión, ao final non queda outra que aceptar e vai, así que seguimos coa dúbida de que fin tiña esa Casa Azul. Outro conto que tamén chamou a atención foi O Suso, un conto entre o real e irreal. Soño ou pesadelo?. As traxedias sucédense ao longo de cada historia.
Valoración: (3/5) 

E chegamos ao final do traxecto onde deixaremos estacionado no andén este tren que partiu fai xa nove meses, e que sen desmerecer aos protagonistas de Estraños nun tren, ou aos elegantes viaxeiros de primeira clase dun Asasinato no Oriente Express, deixounos en cada compartimento grandes momentos e historias, permitíndonos facer realidade algún que outro soño, contentos/as sobre todo este ano de poder gozar coas marabillosas lecturas en galego, como apunta Fernanda. E mentres, lle damos un merecido descanso á maquinaria e poñemos a punto a engrenaxe para comezar un novo traxecto despois das vacacións. Recordade: "Para viaxar lonxe, non hai mellor nave que un libro". (Emily Dickinson)







Gozar das vacacións e feliz regreso!!!